
Tiendo a aferrarme a las tradiciones. Le dan sentido al año. Le dan sentido al recuerdo.



Cuando íbamos hacia el cole, Rita me ha sorprendido con una reflexión sobre las ventajas de sus disfraces:
"Nosaltres (aquest Nosaltres em torna lela d'amor) sempre (i un Sempre dit als 6 anys et fa reflexionar) ens disfressem barrejant coses que ens cuses tu i coses que trobem per casa. És més xulo fer-ho així perquè podem escollir com volem anar! Si haguéssim comprat la disfressa, no t'hagués pogut demanar una barba més petita perquè seria la que comprem, o potser no hi hauria al vestit els brillantets que m'has cosit, o potser l'únic vestit que haguéssim trobat seria rosa i jo no el volia rosa, el volia blau!... i al Ramon, que sempre té vergonya de disfressar-se, potser si li haguéssim comprat el vestit de tigre no se l'hagués posat perquè no li agradava prou i li feia vergonya... així li has pogut fer una disfressa perquè no tingui tanta vergonya."
"Nosotros (este Nosotros me vuelve lela de amor) siempre (y un Siempre dicho a los 6 años de que pensar) nos disfrazamos mezclando cosas que tu nos coses y cosas que encontramos por casa. Es más chulo hacerlo así porqué podemos elegir como queremos ir. Si hubiésemos comprado el disfraz no te hubiese podido pedir una barba más pequeña porqué tendría la que hubiésemos comprado, o quizás en el vestido no habría los brillantitos que me has cosido, o quizás el único vestido que hubiésemos encontrado sería rosa y yo no lo quería rosa ¡lo quería azul!... y Ramon, que siempre tiene vergüenza de disfrazarse, quizás si le hubiésemos comprado un traje de tigre, no se lo hubiese puesto porque no le gustaría suficiente y le daría vergüenza... Así le has podido hacer un disfraz para que no tenga tanta vergüenza."
Solo por oír ésto ya ha merecido la pena el esfuerzo. Los niños, sorprendióndote con sus convicciones, te tocan de forma pura... ¡y con esta inocencia cualquiera llega al alma, hombre!